Szymon Kantorski, poeta „skąpy”, nie rozpieszczający czytelnika wydanymi raz za razem książkami – jest autorem  - tak podejrzewam - czekającym na pewnego rodzaju uwolnienie – obrazu, sytuacji, kontekstów, które mogą i chcą odświeżyć pamięć, historię, wspomnienie – wszystko jakoś bolesne,  ale mające moc oczyszczającą. Tom „Kwadra” jest zbiorem, gdzie w końcu , co rzadko się dzisiaj zdarza autorom – czytamy bardzo osobiście wyłożone prawdy o sobie, myślę, że dla siebie również i bardzo są one liryczne w warstwie słowotwórczej, są zaskakujące w budowie obrazu, kompozycji zachwycającej, czystej jak kryształ:

„mogę stąd wyjechać
zamieszkać w jakimś ciepłym 
miejscu blisko lodowca”

Kantorski, myślę, nie jest poetą skromnym, niepewnym. Jest twórcą świadomym, który szuka wciąż własnych tropów w poezji, mocno przecież oszczędnej, choć zwykle coś jeszcze ważnego przemyca w niewielkich tekstach. Przemyca, bo chce wciągnąć czytelnika we wszystkie „pomiędzy”. Jeśli się dacie wciągnąć, jak ja – to ciekawej, choć nie zawsze komfortowej i wygodnej podróży – życzę.

Mirka Szychowiak